در چند پست قبلی در مطلبی با عنوان : " درباره عملگرایی و ورود به دنیای واقعی ..." دلائل شخصی ام را در مورد عدم ورود بدنیای واقعی و کار گروهی نوشتم و دوستان را ارجاع می دهم که یکبار دیگر به آن یاداشت رجوع کنند .
استراتژی مهم " نقد از درون " حاصل دغدغه بسیاری از دوستان بود که سالها از ساختارها و اشخاص فعال در این ساختارها به ستوه آمده بودند و می خواستند در قالب یک برنامه توسعه با هدف و با نقد از درون و سپس با توسعه از درون این استراتزی را به یک گفتمان قدرتمند تبدیل کنند. پیرامون این دیگاه خیلی فکر شدو بحثهای نظری زیادی گفته و نگاشته شد. رازگو با اعتقاد و وسواس خاصی ساعتها در اینباره می گفت و بحث می کرد و می نوشت. و بنظرم دارد تبدیل می شود به یک گفتمان قدرتمند که نیاز جامعه بلوچ ما نیز هست.
اما در پایان این یاداشت مختصر ، درمورد ذهنیت دوستان که اخیرا" بحث عملگرایی را خیلی داغ کرده اند و چنانکه پیش از این عرض کردم من و رازگو را متهم به مخالفت با آن می کنند یک پیشنهاد دارم:
دوستان عزیز معتقد به عملگرایی و ورود به دنیای واقعی! شفاف برنامه ها و ُ استراتزی هایتان را در قالب یک مدل جامع و کامل بیان بدارند و بر مبنای آن رئوس را تنظیم کنند . ما هم مانند یک سرباز در خدمتتان خواهیم بود.