اول ماه مه میلادی مصادف با 11 اردیبهشت هر سال که می شود ، شوری عظیم در کارگران سراسر جهان پدید می آید . آخر این روز بر اساس قوانیین بسیاری از کشورها و تائید ILO ( سازمان جهانی کار) روز کارگر نامگزاری شده است. این روز که برای کارگران سراسر جهان تعطیل رسمی است کارگران با تجمع و راهپیمایی های مختلع همبستگی خود را بایکدیگر فراتر از مرزهای ملی برای بهبود شرایطشان نشان می دهند . کارگران کشور ما هم با وجود دولتی بودن اقتصاد ، ندیده شدن حق تشکیل سندیکا و راه پیمایی در قانون کار ، دولتی بودن مراسمات کارگری و برخی ناملایمات ریز و درشت در این شور و شوق جهانی به اشکال مختلف مشارکت دارند .
اول ماه می یادآور به خاک و خون کشیده شدن تظاهرات کارگران در شهر شیکاگو در سال 1886 میلادی است. این روز یادآور این امر است که قشری عظیم بنام کارگر در سراسر جهان وجود دارند که اقتصاد جهانی با وجود پیشرفتهای تکنولوژیک و افزایش نقش ماشین در تولید بجای کارگر هنوز به آن وابسته است. کارگران در این روز به دولتها و کارفرماها یادآور می شوند که برای بهبود وضعیت کارگران و توجه به همه ابعاد زندگی انسانی کارگران توجه داشته باشند.. هزاران سندیکا و اتحادیه مستقل کارگری که محل تجمع ، سازماندهی و چانه زنی کارگران هستند و با ابزارهایی همچون « اعتصاب » به دولتها و کارفرماها نسبت به تضییع حقوق کارگران هشدار می دهند.
بحران جهانی اقتصاد که بیش از 7 سال است که جهان را در خود فرو برده زندگی صدها میلیون کارگر در سراسر جهان را تحت تاثیر قرار داده و آنان را روز بروز در فقری جانکاه می غلتاند. . این بحران در کشور ما هم با گره خوردن با برخی سیاستهای نامناسب زمینه فقیر شدن کارگران را فراهم آورده است. بر اساس برخی آمارها بیش از 870 میلیون نفر در سراسر جهان از درآمد ناکافی رنج می برند که بخش اعظم آنان از کارگران هستند. بحران جهانی اقتصاد باعث شده است که همه روزه به علت ورشکست شدن و تعطیل شدن بنگاههای اقتصادی در سراسر جهان بیکاریهای گسترده کارگران سراسر جهان را شاهد باشیم.
کارگران کشور ما هم که بیش از نیمی از نیروی مزد بگیر را تشکیل می دهند نیز با مشکلات متعددی روبرو هستند . تورم بیش از 30 درصدی کشورما که در سال 2012 رتبه چهارم را برای ما بعد از بلاروس ، سودان جنوبی و سودان شمالی در جهان در پی داشته و زندگی تمام مزد بگیران در کشور از جمله کارگران را تحت الشعاع قرار داده است. همچنین بیماری مهلک و کشنده رکود تورمی همراه با تحریمهای جهانی که اقتصاد ما را در چنبره منفی خود قرار داده، تولید را تحت الشعاع قرار داده و باعث کاهش امنیت شغلی کارگران شده است. سال گذشته هم افزایش نا متناسب نرخ دستمزد با نرخ تورم برای سال 1392 در شورای عالی کار اعتراض بسیاری از کارگران را در پی داشت که با شکایت کارگران پرونده آن هم اینک هم در دیوان عدالت اداری در حال رسیدگی است .
به نظر می رسد سالهای اخیر برای کارگران سراسر جهان سالهای خوبی نبوده و متاسفانه چشم انداز فرارو هم چندان نوید بخش نیست. بسیاری از کشورها از جمله یونان ، قبرس ، پرتغال ، اسپانیا ، کشورهای آمریکای لاتین ، بسیاری از کشورهای آفریقایی و آسیایی دچار بحران شده اند و نسخه های ریاضتی و صرفه جویانه دولتها در وهله اول کارگران را به مسلخ اخراج برده است.
هر چند روز کارگر در میان روزهای پر اهمیت دیگر نظیر روز شوراها ( نهم اردیبهشت) ، روز خلیج فارس (دهم اردیبهشت ) روز زن ( یازدهم اردیبهشت) روز معلم (دوازده اردیبهشت) گم شد !! اما نمی شود از کارگران و رنجی که آنان در جهان و کشور می برند نگفت و ننوشت .
نمی شود از رنج کارگران زن خانگی جنوب شرق آسیا که در کشورهای عربی در وضعیت نامناسبی قرار دارند ؛ از استثمار گارگران چینی در نظام سوسیالیستی و دولتی این کشور ؛ از سختی کار کارگران معادن در شیلی و سایر نقاط جهان که همواره در معرض آسیب و خطر ریزش معادن قرار دارند ؛ از اخراج و تعدیل هزاران کارگر در ایالات متحده ؛ از کمبود امنیت شغلی کارگران در سراسر جهان از جمله کشور خودمان و..... نگفت و ننوشت .
اما با تمام وجود و احترام و به پاس نقش عظیم کارگران در تمدن بشری و برای پاسداشت روزی که جهان به نام آنان مزین کرده است می توان نوشت :
کارگر عزیز روزت مبارک